Tag: księgi rachunkowe

 

Dowody księgowe

Dowody księgowe to dokumenty, które są podstawą dokonanych zapisów w księgach rachunkowych. Zgodnie z Ustawą o rachunkowości dowody księgowe muszą zawierać:

  • rodzaj dowodu,
  • numer identyfikacyjny,
  • określenie stron, które dokonują operacji gospodarczej,
  • opis operacji gospodarczej,
  • datę dokonania operacji gospodarczej,
  • datę wystawienia dowodu, jeśli jest inna niż data dokonania operacji gospodarczej,
  • podpis wystawcy dowodu,
  • podpis osoby, której wydano lub od której odebrano aktywa,
  • dekretację dowodu oraz podpis osoby odpowiedzialnej.

 

Dowody księgowe powinny być rzetelne, kompletne oraz wolne od błędów. Wyróżniamy 7 rodzajów dowodów księgowych:

  • zewnętrzne własne – przekazywane kontrahentowi,
  • zewnętrzne obce – otrzymane od kontrahentów,
  • wewnętrzne – dotyczą operacji wewnątrz jednostki,
  • korygujące,
  • zbiorcze – służą do dokonania łącznych zapisów kilku dowodów źródłowych, które muszą zostać wymienione w dowodzie zbiorczym,
  • zastępcze – wystawia się je do czasu otrzymania dowodu zewnętrznego obcego,
  • rozliczeniowe – ujmują wcześniejsze zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.

Pełna księgowość – obowiązki podatnika!

Do prowadzenia księgowości pełnej zobowiązane są:
– podmioty gospodarcze, które w poprzednim roku podatkowym osiągnęły przychody większe niż 800 000 euro,
– spółka jawna,
– spółka partnerska,
– spółka komandytowa,
– spółka komandytowo-akcyjna.

Księgowość pełna zmusza podatnika do wywiązywania się z szeregu obowiązków, które stanowią:
– Prowadzenie ksiąg rachunkowych na podstawie dowodów księgowych. Księgi muszą być prowadzone chronologicznie.
– Określanie rzeczywistego stanu aktywów i pasywów.
– Wycena aktywów i pasywów.
– Ustalanie wyniku finansowego.
– Sporządzanie sprawozdań finansowych.
– Gromadzenie i magazynowanie dowodów księgowych.

Do prowadzenia ksiąg rachunkowych upoważnione są wyłącznie certyfikowane biura rachunkowe oraz księgowi, którzy również dysponują danym certyfikatem. Fakt ten zmusza przedsiębiorców do przekazania swojej dokumentacji profesjonalistom.

Kiedy sporządza się polecenie księgowania?

Polecenie księgowania oznaczone popularnie skrótem PK jest często stosowanym w księgowości dokumentem. Wystawia się go w bardzo wielu sytuacjach, na przykład gdy nie ma innego dokumentu potwierdzającego operację gospodarczą. Polecenie księgowania wystawia się w szczególności w przypadku:

1) Ujmowania kwot operacji gospodarczych wynikających z różnych zestawień źródłowych dokumentów księgowych.
PRZYKŁAD: ujmowanie wynagrodzeń na podstawie zbiorczego zestawienia miesięcznego list płac),

2) Korygowanie błędnych zapisów dokonanych w księgach rachunkowych.

3) Ujmowania w księgach rachunkowych operacji nie dokumentowanych innymi dokumentami.
PRZYKŁAD: zaksięgowanie naliczonej amortyzacji.

4) Dokonywanie rozliczeń kosztów i przychodów.
PRZYKŁAD: przeksięgowanie zrealizowanych przychodów.

5) Ujmowanie w księgach rachunkowych operacji związanych z zamykaniem i otwieraniem roku obrotowego.
PRZYKŁAD: przeksięgowanie kosztów i przychodów na wynik finansowy.

Ewidencja kosztów na kontach księgi rachunkowej

Prowadzenie pełnej księgowości opiera się na dokonywaniu ewidencji operacji gospodarczych zachodzących w jednostce, na kontach księgowych. Każda operacja oddziałując na kształtowanie wyniku finansowego jednostki, jest dodatkowo ewidencjonowana na kontach, obejmujących koszty i przychody.

Koszty na kontach księgi rachunkowej mogą być ewidencjonowane w dwóch układach na raz lub w tylko na jednym, wybranym. Wybór ten stanowi zaletę pełnej księgowości. Tak więc istnieją dwa układy: rodzajowy oraz funkcjonalny.

W układzie rodzajowym koszty ewidencjonuje się na kontach: 

  • Zużycie materiałów i energii,
  • Usługi obce,
  • Opłaty i podatki,
  • Wynagrodzenia,
  • Amortyzacja,
  • Ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia,
  • pozostałe koszty.

Układ funkcjonalny może składać się z następujących kont: 

  • Koszty działalności podstawowej (przedsiębiorstwa produkcyjne i usługowe),
  • Koszty handlowe (firmy handlowe).

Księgi rachunkowe

Większość działających na rynku przedsiębiorstw zobligowanych jest do prowadzenia tzw. ksiąg rachunkowych. Jednak nie należy to do łatwych zadań i musi być przeprowadzone z dużą dokładnością.

Należy zwrócić uwagę na to, z czego składa się taka księga. Tworzą ją: dziennik, księga główna i księga pomocnicza oraz zestawienia obrotów, i sald ich kont, a także inwentarz (wykaz składników aktywów i pasywów). Dziennik służy do codziennego zapisywania w nim informacji o danych operacjach gospodarczych. Księga główna jest czymś w rodzaju ponownego zapisu zdarzeń z dziennika. Natomiast w księdze pomocniczej znajdują się informacje bardziej szczegółowe, będące uzupełnieniem zapisów kont księgi głównej. Wykaz składników aktywów i pasywów sporządzany jest przez podmioty, które dotychczas nie prowadziły zestawień obrotów i sald kont ksiąg głównej i pomocniczej. Księgi rachunkowe mogą być prowadzone w siedzibie jednostki lub zostać zlecone komuś do prowadzenia. Wtedy jednak należy zgłosić miejsce ich prowadzenia odpowiednim organom oraz utrzymywać je w pełnej gotowości do ewentualnej kontroli. Otwieranie ksiąg rachunkowych rozpoczyna się z dniem nowego roku obrotowego, rozpoczęcia działalności i zmiany formy prawnej. Są one natomiast zamykane w dniu zakończenia działalności, roku obrotowego, czy w przeddzień zmiany formy prawnej.

W celu zasiągnięcia kolejnych informacji dotyczących ksiąg rachunkowych oraz innych tematów z zakresu księgowości zapraszamy do kontaktu z naszym przedstawicielem.